รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานน์ส
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาย่างกราย แขนแกว่งไกว
เขาใคร่ให้ลำธารกลายเป็นลำน้ำ...
เชี่ยวกรากนั้นคือลำน้ำ...
และใคร่ให้แอ่งน้ำกลายเป็นทะเล
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาหารู้ไม่ว่าตนเป็นเด็ก
สรรพสิ่งล้วนเปี่ยมชีวิต...
และทุกชีวิตล้วนเป็นหนึ่ง
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาไร้ซึ่งความเห็นต่อสิ่งใดๆ
อุปนิสัยใดๆ หามีไม่
เขาใคร่นั่งไขว่ห้าง วิ่งเล่น...
ผมกระเซิง...
และไม่บึ้งตึงในยามถ่ายภาพ
ดู!
ช่างน่าอุ่นใจที่ได้สูดอากาศภายนอก...
ที่ได้เห็นสีสัน...
ซึ่งเปล่งประทีปในดวงตามนุษย์ทุกผู้
ยิ่งว้าวุ่น ยิ่งไม่เปล่าเปลี่ยว!
ยิ่งว้าวุ่น ยิ่งปลดเปลื้อง!
ยิ่งว้าวุ่น ยิ่งสงบ!
บ้านเล็กหลังนั้น...
มีสองชั้น มีเทอร์เรซด้วย
เราไปอาบแดดกันทุกวัน
ส่วนคนบ้านนั้นชื่อ...
ไม่เข้าใจบทนี้เลยเรา
แปลกจังที่รู้น้อย
เดี๋ยวตอนถ่ายคงรู้เองมั้ง
ต้องขอชุดดีๆ สักชุด งานนี้เหนื่อยแน่
เบอร์ลิน
เอมิล ยานนิงส์
เคนเนดี้
ฟอน สเตาเฟนเบิร์ก
ใครก็ได้
รูปส๊วยสวย!
เรื่องมันไม่ได้เกิดในเบอร์ลิน
จะต่างกันตรงไหนเล่า? มันเกิดไปแล้วนี่
ขืนย่าอยู่ด้วย แกคงด่าว่า "บ้า" ไปแล้ว
"ไป๊ เจ้าบ้า"
โตเกียว, เกียวโต...
ปารีส, ลอนดอน, ทีรเอสเต...
เบอร์ลิน
ทีวีไม่มีอะไรน่าดูเลย
ตะขิดตะขวงใจทีไร ไม่ตรงต่อเวลาทุกที
ขอนึกก่อน
ยังกลิ่นเดิม แต่ฝุ่นเยอะกว่า
แกชอบสะสมไปสารพัด
...ตั๋วอือ-บาห์นก็ไม่เว้น
ไม่ยอมทิ้งอะไรเลย
แม่นะแม่...
ไม่เคยเลย
ส่วนพ่อเรา...
พ่อก็ไม่เปลี่ยน
แม่ตายไปแล้ว
อย่าเศร้าโศกเสียใจไป
ไว้ก่อน
เธอไม่รักนาย เธอไม่เคยรักนาย
มัวแต่เสแสร้งอยู่ได้
บุญแล้วที่พวกนั้นลืมนาย
เป็นไทแล้วล่ะ
พระช่วย มันเป็นอะไรไปนะ?
ในหัวมันมีแต่เสียงดนตรี
อยากได้อะไรอีกล่ะ?
เราซื้อกีต้าร์ให้แล้ว
ทีนี้คงอยากได้กลองสิท่า
ชักเอือมเต็มทีแล้ว
เมื่อไรมันจะโตสักที?
เอือมเต็มทนแล้ว
ฉันช่วยอะไรมันไม่ได้แล้ว
ไม่แปลกที่รู้จักแต่เพลงอย่างเดียว
เดี๋ยวก็โตแล้วมั้ง
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
ก็ย่อมถึงคราวของปัญหาเหล่านี้
ไยเราจึงเป็นเรา...
มิใช่ท่าน?
ไยเราจึงอยู่ที่นี้ มิอยู่ที่นั้น?
กาลเวลาริเริ่มยามใด และห้วงเวลาไปสิ้นสุด ณ แห่งหนใด?
ชีวิตใต้ดวงตะวันมิใช่แค่ฝันรึไร?
รูป รส กลิ่น เสียง...
มิใช่แค่สิ่งลวงตาในทางโลกรึไร?
ความชั่วร้ายมีอยู่จิรงรึไร...
และคนที่ชั่วร้ายนั้นมีอยู่จริงรึไร?
เป็นไปได้เช่นไรที่เรา...
มิใช่เราเมื่อครั้งเก่าก่อน...
และบางคราว เราผู้ที่เป็นอยู่นี้...
จะมิใช่เราอีกต่อไป?
เด็กต้องการออกซิเจน
หายใจลึกๆ
เราเจ็บแทนเธอได้ก็ดี
เจ็บเหลือเกิน! แต่อีกเดี๋ยวก็คงหาย
จวนแล้ว
เจ้าตัวน้อย แม่อยากเห็นลูกใจจะขาด ลูกจะเป็นยังไงนะ แม่อยากรู้
ชาติชั่ว!
ผู้หญิงจะทำให้ชีวิตนายย่อยยับ
แบล็คกี้ แม่หลงทางจนได้ เรากะจะไปสุสานกัน
เป็นเช่นไรบ้าง?
ตะวันขึ้นในยาม 7.22 ตะวันลับในยาม 4.28
พระจันทร์ขึ้นในยาม 7.04 พระจันทร์ลับ...
ในระดับน้ำเดียวกับฮาเวลและชปรี
วันนี้เมื่อยี่สิบปีก่อน...
เครื่องบินขับไล่โซเวียตตกทะเลสาบชปันเดา
เมื่อห้าสิบปีก่อนมีการ...
แข่งกีฬาโอลิมปิค
เมื่อสองร้อยปีก่อน บลองชาร์ดบังคับบอลลูนลอยเด่นอยู่เหนือกรุง
เหมือนผู้ลี้ภัยเมื่อวันก่อน
ส่วนวันนี้...
ข้างถนนลิเลียนธาเลอร์ ชายผู้หนึ่งค่อยๆ ย่างกราย...
เหม่อลอย
วันนี้ที่ไปรษณีย์ 44 ใครคนหนึ่ง ผนึกแสตมป์รุ่นนักสะสม...
บนจดหมายลาตายของตน จะได้สิ้นเรื่องกันไป
สแตมป์แตกต่างกันในแต่ละฉบับ
แล้วเสร็จ เขาก็พูดอังกฤษ กับทหารอเมริกันผู้หนึ่ง...
เป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ ที่เคยเรียนมา อย่างไหลลื่น
นักโทษผู้หนึ่งที่โพลตเซนซี...
ก่อนเอาหัวโขกกำแพง เขาร้อง...
"เดี๋ยวนี้!"
ที่ท่ารถซูอือ-บาห์น แทนที่พนักงานจะขานชื่อท่ารถ...
เขากลับร้องว่า "ติเอร์รา เดล ฟูเอโก!"
แถบเนินเขา ชายชราผู้หนึ่งกำลังอ่าน The Odyssey ให้เด็กน้อยฟัง...
จนผู้ฟังตัวน้อยหยุดกระพริบตา
ท่านล่ะมีอะไรจะเล่าบ้าง?
คนสัญจรรายหนึ่งหุบร่มกลางสายฝน...
จึงเปียกปอนไปทั้งตัว
เด็กนักเรียนคนหนึ่ง...
สาธยายเรื่องการเจริญเติบโตของต้นเฟิร์น...
ให้คุณครูฟังจนคุณครูอึ้งไปชั่วขณะ
หญิงตาบอดผู้คลำหาแทนการมอง...
รู้สึกถึงกายเรา
ดียิ่งนักที่ได้อยู่ในรูปของญาณ ที่ได้เป็นสักขีพยาน...
กับความอสงไขย กับความผ่องแผ้ว ภายในจิตใจมนุษย์
ทว่าบางคราวเราก็เอือมกับตัวตนที่เป็นอยู่
แทนที่จะโฉบไปโฉบมาไม่มีที่สิ้นสุด...
เราใคร่สัมผัสน้ำหนักในกายเรา...
อสงไขยจะได้ถึงที่สิ้นสุด เราจะได้ผูกมัดกับผืนพิภพเสียที
เราใคร่กระทบสายลมทุกชั่วอึดใจ จะได้เอ่ย "เดี๋ยวนี้" ได้เต็มปาก
"เดี๋ยวนี้และเดี๋ยวนี้"...
มิต้อง "ชั่วนิรันดร์" และ "ชั่วกัลปาวสาน" อีกต่อไป
ได้ร่วมเล่นในวงไพ่...
และได้รับการทักทาย ผงกศีรษะเพียงนิดก็พอ
ในยามที่เราได้มีส่วนร่วม กลับเป็นการเสแสร้งแกล้งทำ
ยามได้กอดรัดฟัดเหวี่ยง...
ก็แสร้งว่าสะโพกเคล็ด...
ตกปลาก็แสร้ง...
ได้นั่งร่วมโต๊ะก็แสร้ง...
ได้ดื่มกินก็แสร้ง
ได้กินแกะอบแกล้มไวน์...
ที่เสิร์ฟในกระโจมกลางทะเลทรายก็แสร้ง
มิได้ เราไม่จำต้องให้กำเนิดบุตร หรือปลูกต้นไม้...
ทว่าย่อมเป็นการดีแน่...
หากได้กลับบ้าน หลังจากเหน็ดเหนื่อย มาทั้งวัน...
เพื่อมาให้อาหารแมวดั่งฟิลิป มาร์โลว์...
เพื่อจะได้มีไข้...
นิ้วจะได้เปื้อนหมึกหนังสือพิมพ์...
เพื่อจะได้ถูกกระตุ้นเร้า มิเฉพาะจากจิตใจ...
ทว่าทั้งจากอาหารสักมื้อ...
จากการกลืน...
จากการได้ยินได้ฟัง
เพื่อจะได้โกหก!
เล็ดลอดไรฟัน
ขณะเดิน ท่านจะรู้สึกถึงกระดูกของตนที่เคลื่อนไหว
เดาสุ่มบ้าง แทนที่จะรู้ซึ้งอยู่เป็นนิจ
จะได้อุทาน "อ้า" "โอ้" "นี่"...
แทนคำว่า "เช่นนั้นแล" กับ "สาธุ"
นานๆ ทีก็คิดอกุศลบ้าง
จะได้ดึงดูดสิ่งชั่วร้ายทั้งหลาย จากผู้สัญจร..
แล้วปัดเป่ามันเข้าสู่โลก!
เพื่อจะได้เป็นอนารยะชน
หรือไม่ก็จะได้รู้สึกว่ามันเป็นเช่นไร...
หากได้ถอดรองเท้าใต้โต๊ะ...
หากได้กระดิกนิ้วเท้า เช่นนี้
ได้อยู่ตามลำพัง!
อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด!
มุ่งมั่นเข้าไว้!
เราย่อมเป็นอนารยะชนได้ ต่อเมื่อเรามุ่งมั่นตั้งใจ
อย่าทำการใดเกินพินิจ! ชุมนุม ชี้ชัด อภิบาล!
คงอยู่ในรูปของญาณ!
รักษาระยะ รักษาวาจา
ดู รถเปิดประทุน!
อย่าซื้อเลย!
ลักไปเถอะ ไม่งั้นคุณหมดตัวแน่
นึกภาพสิ...
หลังคาเปิด ควันโขมง...
รถสัปปะรังเคชัดๆ
นึกถึงนักเล่านิทาน...
ที่ถูกผลักไสไล่ส่งไปไกลโพ้น...
ที่ทั้งเด็กทั้งคนเก่าคนแก่...
ต่างได้รับฟังเรื่องเล่าจากเขากันถ้วนทั่วหน้า
เมื่อเวลาล่วงเลย...
ผู้ฟังของเราก็กลายมาเป็นผู้อ่านกันหมด
เขาไม่นั่งล้อมวงกันแล้ว...
หากแต่นั่งแยกกัน...
แล้วต่างฝ่ายก็ต่างไม่รู้เรื่องของกันและกัน
ถึงเราจะชราภาพ...
น้ำเสียงแหบแห้ง...
ทว่าเรื่องราว...
ยังคงผุดจากส่วนลึก...
และปากที่ค่อยๆ ปริก็ยังเน้นย้ำ...
ได้อย่างชัดแจ๋ว ได้อย่างเปี่ยมพลัง
มงคลสูตร...
กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครใคร่ริเริ่ม...
รับฟังความหมายของประโยคถ้อยคำใดๆ แล้ว
เธอไม่มีเงินไปหาหมออีกคนมั้ง
คบกันมาก็สีบปี...
ส่วนที่ป่วยก็ปาไปสองปี
เมื่อไรจะอธิษฐาน แต่สิ่งที่ตัวเอง อยากได้จิรงๆ...
ไม่ใช่ขอแต่ให้อายุยืน?
นังเด็กพวกนี้ชอบเล่นหูเล่นตากับผู้ชาย
แล้วจะอยู่ไปทำไมรึเรา?
เงินบำนาญแค่นี้ จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่าย?
เคว้งคว้างจนได้ คงเป็นแบบนี้ไปอีกนาน
พ่อแม่ก็เมิน เมียก็นอกใจ...
เพื่อนก็ดันอยู่ต่างเมือง
ลูกๆ ก็จำนายได้แต่ ตอนติดอ่าง
เวลาส่องกระจก อยากอัดตัวเองสักฉาดจัง
อะไรน่ะ?
เกิดอะไรขึ้น?
เรายังอยู่ที่นั่นนี่
ถ้าเราอยากได้ก็ต้องได้
ต้องฮึดสิเรา เราจะได้เลิกเคว้งเสียที
ต้องปล่อยวางแล้วเรา
เราต้องประคับประคองตัวเองให้ได้
ขืนทำไม่ได้ เธอหัวเราเยาะแน่!
ก็ถูกของแม่นะ
ดู ตั้งสองมาร์คแน่ะ!
ไม่ใช่ ฝาเบียร์ต่างหาก!
บ้า! ดึงขึ้นมาเร็ว!
แค่ 10 เฟนนิกเอง
เมื่อคืน You Bet! สนุกมากเลย
เมื่อคืน You Bet! ไม่ฉายสักหน่อย
ฉายไม่กี่วันก่อน หรือเดือนหนึ่งได้มั้ง
เล่นคนเดียวอีกแล้วเรา
โมโหตัวเองจัง
เล่นกันสามคน ไม่เล่นก็ได้
สนุกกันเข้าไปเถอะ
มาเรียน ไม่ใช่ยังงั้น!
ให้มันแกว่งเอง อย่าใช้กำลัง
อย่าโหนไปโหนมา เหิน!
เธอเป็นนางฟ้านะ!
ให้ตาย!
ฉันเหินกับอะไรพวกนี้ไม่ได้
ต้องได้สิ
ติดปีกจะเหินง่ายกว่า!
แต่ติดขนไก่พวกนี้มันไม่ง่ายน่ะสิ!
เธอว่ายังไงนะ?
เธอรำคาญปีกไก่
มาเรียน ติ๊ต่างว่าเธอเป็นนกพิราบสิ!
ส่วนพวกเธอก็นกกระจอก!
เล่นอีท่าไหนเนี่ย? ยังกับงานเลี้ยงพนักงานดับเพลิง!
พอที!
ตั้งใจหน่อย มาเรียน!
เธอขะมักเขม้นกับขนไก่พวกนั้นจริงๆ!
พยายามเข้า!
พยายามเข้า
ก็พยายามอยู่นี่ไง!
คิดว่าฉันทำอะไรอยู่รึเธอ?
ป่านนี้ฉันหล่นทับหัวพวกเธอไปนานแล้ว...
ถ้าฉันไม่พยายาม
ขอเวลาเดี๋ยว
หยุดก่อน
เราไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่ากับค่าไฟแล้ว
เงินหมด
พรุ่งนี้เก็บข้าวของ
กว่าจะได้เล่นก็หน้าหนาว
หัวหน้าคณะล่วงหน้าไปแล้ว
การแสดงปีนี้ยุติเพียงเท่านี้
เสียใจด้วย
จบกัน
เลิกจนได้ ฤดูเดียวก็ไม่เว้น
หมดเวลาเร่ร่อนแล้ว
คืนนี้เราจะทิ้งทวนเป็นคืนสุดท้าย
พระจันทร์เต็มดวงเสียด้วย
สุดท้าย นักแสดงกายกรรม ก็ตกลงมา คอหักตาย...
เงียบน่า!
ไม่นึกเลยว่าจะต้อง...
อำลาคณะแบบนั้น
คืนสุดท้าย ไม่มีใครโผล่มา ทุกคนเล่นห่วยสุดๆ...
ส่วนฉันก็เหินไปมาไม่ผิดกับลูกไก่สุดโทรม!
สุดท้ายต้องกลับไปเป็นบ๋อยอีกครั้ง
ช่วงเวลานั้น ช่วงเวลานี้
การที่เราได้อยู่คณะนี้ ย่อมติดตรึงความทรงจำไป 10ี ป
เวลาจะเป็นเครื่องบำบัด
แต่ถ้าเวลากลับกลายเป็นเรื่องร้ายล่ะ?
แต่บางคราวคนเราก็ต้องสู้ชีวิตต่อไป
เพื่อมีชีวิตต่อไป แค่ใคร่ครวญก็เกินพอ
เราคงคิดถึงคณะน่าดู
พิลึก เราไม่รู้สึกอะไรเลย
ถึงคราวแล้ว แต่เรากลับไม่รู้สึกอะไร
เทพยดาพาดผ่านไปแล้ว!
นางฟ้าตกสวรรค์อีกราย!
คนที่เรารู้จักเหล่านี้จะคงอยู่ในความทรงจำ
เมื่อเริ่มต้น ก็ต้องมีจุดจบอยู่ร่ำไป...
เป็นเรื่องจิรงที่ปฏิเสธไม่ได้
ในเมื่อต้องเผชิญชีวิตในเมือง...
เราต้องบรรลุซึ่งตัวตนของเราให้ได้
ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าตัวเองทุกข์จัด
เรารอฟังคำหวาน...
มาเนิ่นนานเต็มที
ยามนั้นเราอยู่ต่างแดน
ใครก็ได้ช่วยเอ่ยทีว่า "วันนี้ผมรักคุณเหลือเกิน"
คงจะน่าประทับใจไม่ใช่น้อย
ส่วนเราก็เพียงแต่แหงนหน้า...
แล้วโลกทั้งใบก็จะปรากฏในสายตาเรา...
แล้วเติมเต็มหัวใจเรา
ตอนเป็นเด็ก...
เราอยากอยู่เกาะ
อยู่คนเดียว อยู่คนเดียวอย่างสง่าผ่าเผย
ใช่
ไร้แก่นสาร ไร้ความสอดคล้อง
หวาดผวา
ดั่งสัตว์น้อยที่หลงป่า
เธอเป็นใคร? ไม่รู้แล้ว
รู้แต่ว่าเราจะไม่ได้เป็น นักแสดงกายกรรม อีกแล้ว
อย่าร้องไห้เลย
เรื่องบ้าๆ มันชอบเกิดแบบนี้ล่ะ
มันไม่ได้ดั่งใจเธอร่ำไปหรอก
ว่างเปล่า
ไม่คิดอะไรแล้ว
อยู่เฉยๆ ดีกว่า
เบอร์ลิน!
ถึงเราเป็นคนนอก แต่อะไรๆ กลับดูคุ้นตา
ไม่หลงทางแน่ เพราะเรามักไปลงเอย ตรงที่กำแพงเบอร์ลินอยู่ร่ำไป
ฉะนั้นเวลาเราถ่ายรูปกับเครื่อง...
รูปที่เราได้รับ ย่อมเป็นอีกโฉมหน้าหนึ่ง
ให้ตรงนั้นเป็นจุดเริ่มเรื่อง
โฉมหน้าทั้งหลาย
เราอยากเห็นโฉมหน้าทั้งหลาย
คงต้องหางานทำเป็นบ๋อยมั้งเรา
หวาดๆ ค่ำนี้มากเลย บ้าจัง
กระวนกระวายจนปั่นป่วนไปหมด
กังวลครึ่งหนึ่ง ไม่เชื่อมั่นครึ่งหนึ่ง
แล้วเราจะอยู่ยังไง?
เรื่องนั้นคงไม่ใช่ปัญหามั้ง
จะคิดแบบไหนดีนะ?
เรารู้น้อยเหลือเกิน
เราอยากรู้อยากเห็นเกินไปมั้ง
เราชอบคิดผิดเป็นประจำ...
เพราะชอบนึกไปว่ากำลังพูดคุยกับใครสักคน
ในดวงตาที่ปิดสนิท...
ให้หลับตาอีกครั้ง
แม้แต่หิน ก็ย่อมจะมีชีวิต
อิงแอบสีสัน!
สีสัน
แสงไฟนีออนในฟากฟ้าย่ำค่ำ
เอส-บาห์นแดงเหลือง
โหยหา
โหยหาคลื่นรักที่จะกระตุ้นเร้าตัวเรา
ถ้าขาดความสุขสม...
คงทำให้เรางุ่มง่าม
โหยหารัก
โหยหาเพื่อรัก
ไม่เคยเห็นคนตายรึไง?
เหม็นน้ำมัน
เราเห็นหมดแล้ว เมอร์ซิเดส น้ำมันท่วม
คาริน ผมน่าจะบอกคุณ
มันไม่ง่ายปานนั้น ผมยังต้องทำอะไรอีกเยอะ
ระหว่างฝ่าหมอกขึ้นเขารับแสงตะวัน
ไฟลามทุ่ง...
มันฝรั่งเป็นเถ้าถ่าน...
โรงเรือลอยล่องอยู่ในทะเลสาบ
กลุ่มดาวใต้
ตะวันออกไกล
ขั้วโลกเหนือ
ตะวันตกแดนเถื่อน
ทะเลสาบเกรท แบร์
เกาะทริสตัน เดอ คูนา
ปากน้ำมิสซิสซิปปี้
สตรอมโบลี
คฤหาสน์โบราณชาร์ลอตเตนบัวร์ก
อัลแบร์ต กามูส์
แสงยามเช้า
แววตาเด็กน้อย
ลอยเคว้งอยู่กลางน้ำตก
ฝนหยาดแรก
พระอาทิตย์
ดื่มกิน
กระโดดโลดเต้น
อีสเตอร์
เส้นโครงใบไม้
หญ้ากระพือพัด
สีสันหิน
ก้อนกรวดในลำธาร
ผ้าปูโต๊ะขาวกลางแจ้ง
ฝันถึงบ้านในฝัน
ผู้เป็นที่รักหลับอยู่ห้องถัดไป
วันหยุดที่เงียบสงบ
ขอบฟ้า
แสงไฟจากห้องในสวน
เที่ยวบินยามค่ำ
ถีบจักรยานไม่จับแฮนด์
คนแปลกหน้าผู้งามสง่า
พ่อเรา
แม่เรา
เมียเรา
ลูกเรา
ดูราวว่าโลกจะสูญสลาย...
ทว่าเราได้บรรยายไว้แต่แรกเริ่ม...
ด้วยน้ำเสียงที่เป็นจังหวะจะโคนแล้วว่า...
เรื่องเล่าขานย่อมช่วยให้ หลุดพ้นจากปัญหาปัจจุบัน...
และพิทักษ์ไว้ซึ่งอนาคต
ยุติด้วยการพลิกศตวรรษไปมา...
เฉกเช่นอดีต
ยามนี้เราได้แต่คิดไปวันแล้ววันเล่า
วีรบุรุษของเรามิใช่...
นักรบและกษัตริย์อีกแล้ว...
ทว่าเป็นสารพัดสันติภาพ...
ที่มีค่าเท่าเทียมกัน
หัวหอมแห้งเท่าเทียมกับ...
ลำต้นไม้ริมบึง
แต่ไม่มีผู้ใดขับขาน มหากาพย์แห่งสันติภาพ...
สืบต่อกันไป
ผิดตรงไหนที่สันติภาพ...
ไร้แรงดลใจยั่งยืน...
ทั้งยังแทบจะไร้ซึ่งการเล่าขาน?
เราต้องเลิกราเสียแล้วรึไร?
ขืนเราเลิก มนุษยชาติจะขาดนักเล่านิทานไป
และในเมื่อมนุษยชาติ ขาดนักเล่านิทาน ของตนไป...
วัยเด็กของตนก็จะขาดหายไป
เราหาโพตส์ดาเมอร์ พลัตซ์ไม่เจอ
ที่นี่รึ?
ไม่น่าจะใช่
โพตส์ดาเมอร์ พลัตซ์
ร้านกาแฟโยสติเคยเปิดอยู่ที่นั่น
ยามบ่ายเราชอบไปพูดคุย จิบกาแฟ...
จับจ้องผู้คน สูบซิการ์ไปพลางๆ...
ซิการ์จากโลสและโวล์ฟ ร้านยาสูบขึ้นชื่อ
แถวๆ นี้นี่ล่ะ
ที่นี่ไม่น่าจะใช่โพตส์ดาเมอร์ พลัตซ์
ไม่รู้จะถามใครดี
ที่นั่นคึกคักไม่เบา
มีทั้งรถราง รถม้า...
รถยนต์สองคัน ของเรากับของร้านช็อคโกแลต
ร้านเวิร์ตไฮม์ก็ตั้งอยู่ที่นี่
ต่อมา...
ธงก็ปรากฏ
นั่นไง...
ธงทิวปลิวไสวไปทั่วพลัตซ์
ส่วนผู้คน...
ก็ไร้ซึ่งความเอื้ออาทรต่อกัน
ตำรวจก็เช่นกัน
เราไม่ยอมเลิกราแน่ๆ...
ถ้าเรายังไม่เจอโพตส์ดาเมอร์ พลัตซ์
ไหนวีรบุรุษเรา? หายไปไหนกันหมด ลูกหลานเอ้ย?
ไหนลูกหลานผู้ใคร่รู้ของเรา...
ลูกหลานขนานแท้และดั้งเดิม?
ว่าไปสิ เจ้าคนช่างคิด เจ้านักขับขานอายุยืน...
ผู้ที่ถูกคนฟังทอดทิ้ง...
ผู้ที่น้ำเสียงเหือดหาย
เขาผู้เคยเป็นเทพแห่งกาพย์กลอน ก็กลายเป็นกวี...
ที่ถูกหมางเมินไม่ก็ถูกล้อเลียน...
ณ ภายนอกธรณีแดนมิคสัญญี
20 มาร์ค 40 มาร์ค 80 มาร์ค
อีกสัปดาห์คงได้ 500 แล้วเผ่นลงใต้!
มายืนตรงนี้ทำบ้าอะไรเรา รถราขวักไขว่จะตาย
บ้าจัง! เขาผ่านมาสามรอบแล้ว
อยากไปให้พ้นๆ จากที่นี่จัง
ขืนใครจำเราได้ มีหวังถูกไล่ออกจากโรงเรียนแน่
เราต้องการเคล้าส์ เขาดูแลเราแน่ ดูแลเราได้แน่
เขาดีเกินไป ที่เขาตายก็เพราะยังงี้
ยังมีพรมแดนอยู่อีกหรือไม่? มีมากกว่าเดิม
ถนนแต่ละสาย มีเส้นแบ่งแยก เป็นส่วนตน
กึ่งกลางยังมีเนื้อที่มิคสัญญี...
ที่แฝงกายในรูปรั้วรอบหืรอไม่ก็คูคลอง
ใครล่วงล้ำย่อมเหยียบกับระเบิด...
ไม่ก็ถูกิยงด้วยแสงเลเซอร์
ที่จิรงปลาเทร้าท์เป็นตอร์ปิโด
เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ หรือแม้แต่ผู้เช่า...
ล้วนปักป้ายชื่อ ไม่ผิดกับตราประจำตระกูล...
ทั้งยังพินิจพิเคราะห์หนังสือพิมพ์ฉบับเช้า เหมือนตนเป็นผู้นำโลก
ปัจเจกชนเยอรมันแบ่งแยกตน เป็นมากมายหลายรัฐ
รัฐขนาดย่อมเหล่านี้เคลื่อนที่ได้
แต่ละรัฐปกครองตนเอง...
เวลาใครอยากเข้ารัฐตนก็เรียกเก็บภาษี
แมลงเม่าบินเข้ากองไฟชัดๆ
พรมแดนก็เช่นกัน
แต่คนมีรหัสผ่านจึงจะเข้ารัฐได้
คนที่จะพิชิตและปกครอง คนเยอรมันในยามนี้ได้..
ต้องเป็นคนที่ใช้รหัสผ่านเข้ารัฐขนาดย่อม
โชคดีที่ยามนี้ คนยังไม่มีอำนาจถึงขั้นนั้น
ดังนั้นทุกคนจึงอพยพ...
ไปเชิดธงของตนทั่วโลก
ส่วนลูกหลานของตนก็ขวัญผวา...
แล้วลากเส้น วนรอบตนด้วยปฏิกูล
- เล่มนี้ใช่ไหม ที่เธอพูดถึง? - ใช่ครับ
- พูดถึงอะไรรึ? ฮิตเลอร์มีคู่แฝดรึไง? - ใช่ครับ
- มีฮิตเลอร์สองคนเชียว? - ใช่ครับ
- ฮิตเลอร์สองคน? - ไม่ใช่สอง
- ฮิตเลอร์มาจากทิศตะวันออก - ใช่
แต่เขาตายก่อนถึงบ้านในเทือกเขาแอลป์ส
เกิบเบิลส์เลยให้นักแสดง มาแสดงเป็นฮิตเลอร์งั้นสิ?
ใช่ครับ เพราะเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่า...
ขอบอกอะไรอย่าง
ฉันว่าเรื่องนี้ไม่ใคร่จะสมเหตุสมผลนักหรอก
ผมไม่ทราบหรอกครับ
คุณฟอล์ค ฉากต่อไปอีกชั่วโมงครับ
แจ๋ว
แต่มันสมจริงกว่าหนังที่เราทำกันอยู่นะครับ
ขออธิบายนะ คนเขาชอบนิยายสืบสวนสอบสวนกัน
ใครๆ จึงหาแต่ข้ออ้างเอามาแต่งเป็นเรื่อง
- เข้าใจรึยัง? - ครับ
เหลวไหลทั้งเพ นี่ด้วย
โธ่ เอริกา ขอทีเถอะ
โอเค ไว้เจอกันนะครับ
โทษทีนะ นี่ ขอคุยด้วยหน่อย มานี่ซิน้อง
ไอ้รูปน่ะเราถ่ายไว้เพียบแล้ว
ไม่ถ่ายอีกได้ไหม?
อ้อ เฮเลน เจอกันจนได้
ผมใส่หมวกบ้านี่ไม่ได้
ก็สวยดีนี่คะ เข้าท่าดีออก
- ลองใส่ดู - เชื่อฉันสิ
ใส่เองสิ
ก็ได้ งั้นเดี๋ยวไปเลือกทรงอื่นกัน
ขอรับ
- เอาล่ะ ถือไว้นะ แจ๋ว - ขอบคุณ
หมวกเพียบเลยแฮะ!
เดี๋ยวเลือกใบที่รับกับใบหน้า
ใบที่รับกับหน้า
- เราใส่แล้วก็...พระช่วย! - อยากได้ทรงไหน?
ใบนี้ไหม?
ใส่แล้วเหมือนคนเยอรมัน ไม่โดดเด่นนัก
ให้ดูกลมกลืนกับผู้คน
ไม่กลืนแน่ถ้าเหมือนฮัมฟรี่ย์ โบการ์ต อ่ะ ลองใบนี้ดู
ได้เลย แล้ว...คุณพระช่วย!
- ใบนี้ล่ะ? - ได้เลย
- ใบนี้ใส่ไปโรงอุปรากร - ไม่ เหมือนพระยิวมากกว่า
- ใบนี้ซิ - ได้เลย
- ใบนี้ใส่เดินแถวถนนสาย 42 - นั่นล่ะ
เจ้ามือรับแทงม้า
รู้จักไหม เจ้ามือรับแทงม้า?
อะไรเนี่ย?
โธ่ ให้ตาย คัดใบดีๆ ให้ทีเถอะ
ผมปลอมตัวอยู่นะ ไม่อยากเรียกร้องความสนใจ
ใบนี้ละคะ?
หมวกพวกนี้มันชอบกลแฮะ
มันไม่รับกับโค้ท นี่หมวกพวกมิจฉาชีพใส่ทั้งนั้น
ใบนี้ไม่ใช่แน่
ใบนี้ใส่แต่งงาน
- ใบนี้ใส่ขี่ม้าโชว์ในลอนดอน - ลองใบนั้นดู
เข้าท่านี่
- ดูดีนะนั่น - งั้นมั้ง
- ฉันว่าใช่เลย - พอไหว
- เอ้อ - พอทน
แจ๋ว ใส่แล้วเหมือนคุณปู่แฮะ
ชาลี ชาน
"ลูกคนโต ไม่ฉลาดนัก"
โอเค นี่...
- ถึงไม่ดิบดีอะไรนัก... - เท่ห์สุดๆ
...แต่ก็ใช้ได้แน่
คุณด้วย
โอลิวิเญร์ โค้ทตัวนั้นห่วยบรม
โคลอมโบไม่เห็นต้องใส่หมวก ชุดนั้นเจ๋งดีออก
อ้าว ก็โค้ทของนายเองนี่หว่า
เฮ้ย พีเตอร์ แล้วไหนล่ะโค้ท? ก็ซักจนเปื่อยแล้วน่ะสิ
อะไรรึ? อะไร พีเตอร์?
ใจลอยเพราะอะไร?
คืนนี้กินเนื้อโซล เมอนิแญร์ดีกว่า
คนเยอรมันทำเมอนิแญร์กันไหมนะ?
ไม่งั้นก็พาสต้า ราดซอสมะเขือเทศ โรยโหระพา
คนเยอรมันทำพาสต้ากันรึเปล่า?
ไม่เปลี่ยนไปแน่ๆ
คนพวกนั้นดูภูมิฐานจัง
ท่าทางเข้าที
สิ่งที่เรานึกถึงอย่างหนึ่ง...
ท่ามกลางความเจิดจรัสภายนอก...
ก็คือฝูงนกกระจอก
เงินมีไว้ซื้อหาความสุข จะอยู่อีท่าไหนกัน?
"บุรุษหมวกทอง" มันกำมะลอชัดๆ
คนท้องถิ่นก็ไม่ใช่ มีแต่ผู้ลี้ภัยทั้งนั้น
เรานั่งนี่มาตั้งแต่เช้าแล้ว
ทั้งหนาวทั้งเซ็ง
ลมกระทบใบหน้า หิมะโปรยแรกมาแล้ว
น้ำขังในรางน้ำฝน...
นั่งร่วมเฉลียงกับชาวต่างชาติรูปงาม
พวกนี้อาจเป็นตัวจิรงก็ได้ ดูเหมือนทีเดียว
บ้างก็ลักอาหารหมาในค่ายกักกัน
ยิ้มไม่ออกแน่
อย่าแน่ใจไปนัก
คนฝรั่งเศส: เราเจอะเขาระหว่างทาง
"ไม่มีเบอร์ลินอีกต่อไปแล้ว" เขาว่า
พูดไม่หยุดปาก
บ้านช่องหายไปกว่าครึ่ง
บ้างก็ยังอยู่ แต่จะนานแค่ไหนกัน?
นั่นสิ เรายังจำผู้หญิงคนที่ยืนปัดฝุ่น...
อยู่กลางซากปรักหักพังได้ดี
ตอนไหนรึ? พฤษภาฯ มิถุนาฯ 45 นั่นล่ะ
โทษทีครับ ขอวาดคุณได้ไหม?
ร่างภาพคุณ? ได้ไหม?
เชิญเลยค่ะ
สองนาที แวบเดียว อย่าดุกดิกนะ
เธอใช่ยิวรึเปล่าก็ไม่รู้
หน้าตาจิ้มลิ้มนัก!
จะดีรึ วาดอะไรของเขานะ?
น่าสนใจ
รูจมูกงาม!
น่าทึ่งจริงๆ!
คนพวกนี้เป็นตัวประกอบ
นักแสดงประกอบฉาก
ตัวประกอบอดทน
นั่งทนจิรงๆ
อยากเห็นจัง
เดี๋ยวเขาคงให้เรามั้ง
คนพิเศษ
มนุษย์พวกนี้เป็นคนพิเศษ
มนุษย์คนพิเศษ
โอ้โห สวยมากค่ะ
สวยจริงๆ ค่ะ
ดาวเหลืองหมายถึงตาย
เขาเลือกสีเหลืองเพราะอะไร?
ดอกทานตะวัน
แวน โก๊ะห์ก็ฆ่าตัวตาย
รูปห่วยชะมัด
แล้วไง? ไม่มีใครดูอยู่แล้ว
สักวันก็คงวาดดีไปเอง
หวังว่านะ หวัง หวัง
แอ็คชั่นสตันท์แมนเริ่มได้
เอาเลย ขอแอ็คชั่นเดี๋ยวนี้เลย!
พอ คัท!
ไม่เหมือนสู้กัน เหมือนเต้นรำมากกว่า
บอกแล้วไงให้แขวนธงสูงๆ ไปเร็ว!
ตรงๆ หน่อยนะ
- เจอร์รี่? - ไง พีเตอร์?
มีสัมภาษณ์อีก สถานีเบอร์ลิน
เวลาเหลือเฟือ พีเตอร์
เสร็จแล้วค่อยถ่ายโคลสอัพ ไว้รับกับพ้อยท์ออฟวิวช็อต
เอาล่ะ เดี๋ยวผมลงไป ตอนนี้เลย
เออ ตอนนี้ดีแล้ว
อะไรรึ? เป็นอะไร พีเตอร์?
"อ้าว ไม่มีแสดงว่าหล่นหายไป"...
ท่านนายพลพูดกับอีตัว
มาเถิด เดี๋ยวพาไปชมอย่างอื่นบ้าง
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาสำลักผักขม ถั่ว ข้าวพุดดิ้ง...
และดอกกะหล่ำนึ่ง...
และยามนี้ก็ยังกินอยู่ มิได้มีเหตุจำเป็นแต่เพียงเดียว
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาแปลกเตียงตื่นมา...
และยามนี้ยิ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ปางก่อนคนสวยสง่ามากหน้า...
ทว่าหามีไม่มากแล้ว หากมีย่อมเป็นบุญ
แดนสุขาวดีเขาจดจำได้แม่นยำ...
แต่ยามนี้ได้แต่เดาสุ่ม
ความว่างเปล่าเขาหาได้นึกถึงไม่...
แต่ยามนี้เพียงนึกคิดกลับสั่นเทา
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาเริงเล่นด้วยแรงกระตือรือร้น...
แต่การนี้ย่อมเกิดขึ้นได้...
ก็ต่อเมื่อเกี่ยวเนื่องกับการงานเพียงนั้น
จำยามที่เรามาเยือนคราวแรกได้รึไม่?
ประวัติศาสตร์ยังมิริเริ่ม
เราปล่อยวันคืนล่วงเลยผ่าน และเฝ้ารอคอย
ช่างเนิ่นนานกว่าลำน้ำจะบรรจบเป็นสายธาร...
และน้ำนิ่งไหลล่อง
ห้วงแห่งแม่น้ำบรรพกาล
วันหนึ่ง เรายังจำได้ถึง...
ธารน้ำแข็งที่ละลาย และภูเขาน้ำแข็งที่ไหลล่องไปสู่ทิศเหนือ
ไม้ต้นหมุนเวียนผ่าน ยังเขียวชอุ่ม แต่รังนกว่างเปล่า
ล่วงเลยมานับหมื่นปี มีแต่ปลาที่โจนทะยาน
ต่อมาก็ถึงคราวที่ผึ้งตกน้ำทั้งฝูง
ไม่นานนัก กวางสองตัวก็ขับเคี่ยวกันริมฝั่งนี้
ต่อมาฝูงแมลงวัน...
และเขากวางก็ลอยไปตามน้ำเหมือนกิ่งไม้ไม่มีผิด
สิ่งที่งอกเงยอีกครั้งก็คือหญ้า...
ซึ่งงอกเงยจากซากแมวป่า หมูป่า และควาย
จำได้รึไม่ว่าเช้าวันหนึ่ง...
หน้าดินทุ่งราบที่หญ้าผุดนั้น...
ได้ปรากฎภาพของสัตว์สองเท้าเยี่ยงเรา หลังจากที่รอคอยมาช้านาน
และเสียงกู่ก้องคือถ้อยแรกของเขา
"อ้า" หรือ "โอ้"...
หรือเป็นเสียงร่ำร้องกันแน่?
ทว่าในที่สุดเราก็ได้หัวเราะเป็นคราวแรก...
และจากเสียงกู่ก้องของมนุษย์ผู้นี้ กับเสียงขานรับของบริวาร...
- เราจึงได้หัดพูด - เรื่องราวนั้นยืดยาว
บนฟากฟ้ามีดวงตะวัน ฟ้าแลบ-ฟ้าร้อง...
ส่วนผืนพิภพก็มีการนั่งล้อมรอบกองไฟ การก้าวกระโดด...
การเริงรำรอบวง สัญลักษณ์ การจารึก
ต่อมาใครคนหนึ่งก็แยกวง และวิ่งตรงไป
ขณะที่เขามุ่งหน้าวิ่ง...
ปลื้มปิติจนออกนอกเส้นทางไปบ้าง...
ทว่าก็แลดูเป็นอิสระ ทั้งเราก็ยังสรวลเสกับเขาได้
แต่มิทันไร...
เขากลับวิ่งซิกแซกจนหินปลิวว่อน
การที่เขาเตลิดกลับ เป็นต้นเหตุของ อีกหนึ่งเรื่องราว เรื่องราวของสงคราม
มันยังดำเนินอยู่
แต่เรื่องราวคราวแรกของทุ่งหญ้า ดวงตะวัน...
การก้าวกระโดดและการกู่ก้อง ก็ยังดำเนินอยู่เช่นกัน
ท่านจำได้รึไม่ว่าภายในหนึ่งวัน เส้นทางแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเช่นไร...
ทั้งๆ ที่วันรุ่งขึ้น จะต้องรองรับการล่าถอย ของทัพนโปเลียน...
แล้วยามนั้นก็ปูทางไว้พร้อมสรรพแล้ว?
วันนี้มันถูกหญ้าปกคลุมจมแน่น เยี่ยงเส้นทางสายโรมัน
รอยตีนตะขาบรถถังก็เช่นกัน
ทว่าเรามิได้เป็นผู้ชมด้วยซ้ำ จำนวนเราน้อยไป
ท่านใคร่...
พิชิตประวัติศาสตร์ด้วยตนเอง
การเฝ้ามองเบื้องล่างอย่างไร้ที่สิ้นสุด ได้พร่ำสอนเราไว้มาก เราใคร่เปลี่ยนรูป...
เพื่อจะได้ชำเลืองต่อไป...
ได้กู่ก้องสั้นๆ ได้สูดกลิ่นเหม็นบูดต่อไป
เราอยู่ภายนอกมานานเกินควร
หมางเมินมานานเกินควร
หมางเมินโลกมานานเกินควร
เราขอเหยียบย่างเข้าสู่ ประวัติศาสตร์โลกบ้าง
หรือเพียงได้กำผลแอ็ปเปิ้ล ไว้ในมือก็ยังดี
แลดูขนนกเหล่านั้นสิ
ขนนกในน้ำนั่น มันอันตรธานสิ้นแล้ว
ดูสิ รอยล้อรถบนถนนลาดยาง...
กับก้นบุหรี่ที่เกลือกกลิ้งอยู่
แม้นสายน้ำบรรพกาลจะเหือดแห้งไป...
ทว่าแอ่งแห่งปัจจุบันก็ยังระรัวอยู่
สูญสลายไปพร้อมกับโลกใต้พิภพ!
นี่ เจอร์รี่!
ปัญหาภาพวาดที่น่าสนใจ
หมอนี่ตาเหมือนแร็คคูน...
แต่หมวกกลับสวยแท้ๆ
ใต้ตาคล้ำน่าดู!
วิตกเป็นนิจ
ผู้กำกับฯจะชอบงานของเรารึเปล่าก็ไม่รู้
เห็นพูดเรื่อยว่า "เยี่ยม!"...
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
ต้องซื้อของไปฝากลูกบ้างแล้วเรา
เป็นกรอบรูปท่าจะดี
เดี๋ยวนี้เราแสดงดีขึ้นกว่าเดิมรึเปล่านะ?
เส้นทางสายโรมันยังมุ่งสู่เส้นสายปลายทาง
ร่องรอยโบราณกาลยังมุ่งสู่ตำแหน่งแห่งที่
แล้วปลายทางของที่นี่อยู่หนใดกันหนอ?
แม้แต่ทุ่งราบ...
แม้แต่เบอร์ลินก็ยังมีหนทางลับ...
และที่นั้นเป็นจุดตั้งต้นของถิ่นฐานเรา...
ถิ่นฐานแห่งนิทาน
ไยผู้คนไม่พินิจจากวัยเด็ก...
ถนนหนทาง ที่พำนัก กับรอยร้าว...
บนผืนดินและฟากฟ้าเบื้องบนดูบ้าง?
หากเขาแลเห็น...
ประวัติศาสตร์ย่อมไร้ซึ่งสงคราม หรือการฆ่าฟันเป็นแน่
นึกไว้หลายคราวแล้ว แต่คราวนี้เราทำแน่
น่าแปลกที่เราใจเย็น ทำไมถุงเท้าแดงต้องคู่กับรองเท้าดำ?
หมอกจัด หนาว
กลัวหนาวเลยใส่เสื้อมาด้วย
ตัวนี้ดีมาก ราคาถูก
กระเป๋าขาดนิดหน่อย เธอซื้อให้เรา
โรยกรวดไว้บนดาดฟ้าทำไม? ตึกจะได้ไม่ลอยหนีไปรึไง?
นึกอยากนั่งเครื่องบินสักหน
เครื่องที่บินวน รอบเบอร์ลิน สักวันจะต้องตกแน่
หนาวจัง แต่มือเราอุ่นอยู่ตลอด
เป็นลางดี มันกรอบแกรบอยู่ใต้อุ้งเท้า
เย็นแค่ไหนแล้วนี่? พระอาทิตย์กำลังจะตก
ตามหลักก็เป็นทิศตะวันตก ยังดีที่รู้ว่าทิศไหนตะวันตก
เราขึ้นอือ.. บาห์นไปฝั่งตะวันออกเป็นประจำ..
ซื้อตั๋วไว้ 10 ใบ ประหยัดไปมาร์คหนึ่ง
หลังเราเป็นพระอาทิตย์ ดาวอยู่ทางซ้าย
ลางดีแท้ พระอาทิตย์กับดวงดาว เท้าน้อยๆ ของเธอ!
เธอชอบเขย่งเท้ากระโดด เต้นรำก็น่ารักดี
มีเรากันแค่สองคน เธอได้รับจดหมายของเรารึยังนะ?
ไม่อยากให้เธออ่านเลย เบอร์ลินไม่สำคัญกับเราแล้ว
ฮาเวล เป็นแม่น้ำหรือทะเลสาบ?
ตะวันออก? เกลื่อนกลาดไปหมด
พิลึกคน โวยวายกันอยู่ได้
เราไม่สนหรอก
คิดแต่เรื่องพรรค์นี้
ไม่อยากจะคิดแล้วเรา
ไปดีกว่า ว่าแต่เพราะอะไร?
เนื้อเรื่อง? อยากฟังเนื้อเรื่องไหม?
เริ่มเรื่องปี 45 เบอร์ลิน สงคราม
ผมเป็นนักสืบอเมริกัน
ลูกครึ่งเยอรมัน-อเมริกันจ้างผม
ลูกชายพี่เขาอยู่ในเยอรมนี
ไปตามหาเขาในเยอรมนี
ตัวพี่ตาย ครอบครัวสูญหาย ต้องตามหาเด็ก
ในปี 45?
คืนนี้ไม่ไหวแน่เรา
ไม่กายกรรมในคืนพระจันทร์เต็มดวง
ไม่ใช่ครั้งล่าสุด ท้ายสุดต่างหาก
เลิกฝันเสียที
จบสิ้นแล้วคณะ!
จบสิ้นแล้ว
ฉันตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง
กลัว
กลัวตาย
ทำไมไม่ตายไปเสียเลย?
สิ่งสำคัญในบางคราวก็คือ...
ถ้าไม่ทำตัวให้สวยสง่า...
ก็ทำตัวให้ไร้ค่าไปเลย
การส่องกระจกดูตนเอง เปรียบเท่าดูตนเองใคร่ครวญ
แล้วเธอเห็นว่ายังไงล่ะ?
เรายังมีสิทธิกลัว...
แต่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง
เธอยังไม่อับจนหนทาง...
หัวใจยังเต้นอยู่
แล้วตอนนี้เธอร้องไห้อยู่
เธอใคร่ร้องเหมือนเด็กแสนเศร้า
เธอร้องทำไมรู้ไหม?
ให้ใคร?
ไม่ใช่เราแน่ ให้ใครก็ไม่รู้
อยากรู้จัง
ไม่รู้อะไรเลยเรา
เรากลัวไปนิด
หายกลัวแล้ว
หายแล้ว
อีกเดี๋ยวคงกลับมา
ช่างมัน
ขอแค่เอ่ยแบบตอนนี้...
ได้ว่า
"เราสุขใจ" ก็พอ
เรื่องราวของเรา...
ยังต้องดำเนินต่อไป
ความผาสุกกลับมาอีกแล้ว...
ราวกับอยู่ในกายเรา ราวกับมือที่รัดรึงอย่างนวลนุ่ม
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
ก็ย่อมถึงคราวของปัญหาเหล่านี้
ไยเราจึงเป็นเรา มิใช่ท่าน?
ไยเราจึงอยู่ที่นี้ มิอยู่ที่นั้น?
กาลเวลาริเริ่มยามใด และห้วงเวลาไปสิ้นสุด ณ แห่งหนใด?
ชีวิตใต้ดวงตะวันมิใช่แค่ฝันรึไร?
เดิน
เมียงมอง
อยากให้ย่าอยู่ด้วยจัง
นี่คงใช่ท่ารถที่เขาเล่าให้ฟัง...
ท่ารถชื่อพิลึก
ไม่ใช่ท่ารถไฟจอด
แต่เป็นท่าที่...
มีท่ารถซ้อน
นั่นโคลอมโบไม่ใช่เหรอ?
ไม่มั้ง
ไม่ใส่โค้ทเช๊ยเชยแบบนั้นหรอก
เขาจะมาลุยฝุ่นแถวนี้ทำไม!
"ร้านอาหารว่าง"
ผมมองไม่เห็นก็จริง แต่รู้ว่าคุณอยู่นี่
ผมรู้สึกได้
คุณป้วนเปี้ยนตั้งแต่ผมมาถึงที่นี่แล้ว
อยากเห็นหน้าคุณจัง
อยากจ้องตาคุณ แล้วพร่ำให้ฟังว่าอยู่ที่นี่มันดีแค่ไหน
จับต้องอะไรดูแล้วจะรู้
นี่ เย็นเฉียบ
รู้สึกดีจัง
นี่
เอาไว้สูบ...
ได้จิบกาแฟ
ถ้าทำควบคู่กันก็จะดีเหลือหลาย
ไม่ก็...
ได้วาดรูป
คือว่าคุณจับดินสอแล้วก็ลากเส้นหนัก...
แล้วเสร็จก็ลากเส้นเบา
เส้นสวยทั้งคู่
พอเวลามือคุณเย็นเจี๊ยบ...
คุณก็เอามือมาถูกัน
ดีแท้ๆ ดีเหลือหลาย
มีแต่สารพัดสิ่งดีๆ
แต่คุณไม่ได้อยู่นี่ ผมสิอยู่
อยากให้คุณอยู่ด้วยจัง
อยากให้คุณพูดคุยกับผม...
เพราะผมเป็นเพื่อนคนหนึ่ง
เป็นเช่นไรบ้าง?
เราจะย่างเข้าสู่สายธาร
วันนี้เราเพิ่งเข้าใจในความรู้สึกเยี่ยงมนุษย์
หากจะข้ามสายธารก็ต้องกระทำเสียแต่บัดนี้
ทว่าหามีฝั่งน้ำอื่นใดไม่ มีแต่สายธารเดียว
ต้องลุยข้ามตอนตื้นแห่งกาลเวลา แห่งมรณภาพ
เรายังมิได้จุติ ฉะนั้นเราตกจากฟากฟ้ากันเถิด
หากจะจับจ้อง ต้องจากระดับสายตา หาใช่จากฟากฟ้าเบื้องบน
ขั้นแรก เราจะอาบน้ำ
แล้วเสร็จจะให้ช่างตัดผมตุรกี...
โกนหนวดโกนเคราให้...
เขาจะนวดเราจนหายปวดเมื่อยเป็นปลิดทิ้ง
แล้วเสร็จเราจะซื้อหนังสือพิมพ์...
มาอ่านตั้งแต่พาดหัวข่าวจรดหน้าโหราศาสตร์
เราจะได้รับการปรนนิบัติในวันแรก
อยากได้สิ่งใดก็ร้องขอเพื่อนบ้าน
หากใครเดินสะดุดขาเรา เขาต้องขอโทษ
หากเราถูกผลัก เราก็จะผลักตอบ
ในบาร์ที่คนแน่นขนัด บาร์เทนเดอร์จะหาโต๊ะให้เรา
นายกเทศมนตรีจะจอดรถรับเรา
ทุกคนจะรู้จักเราและไร้ข้อกังขาใดๆ
เราจะไม่พูดสักคำ และจะเข้าใจในทุกๆ ภาษา
ที่ว่าไปจะเป็นวันแรกของเรา
ไม่มีสิ่งใดเป็นจริงสักข้อ
เราจะโอบนางไว้ในอ้อมแขน
และนางจะโอบเราไว้ในอ้อมแขน
เมาแหงๆ
ไปเหอะ!
มีรสชาติด้วย!
เราเริ่มจะเข้าใจแล้ว!
- สีแดงใช่ไหม? - ใช่
ไปล้มมารึไง?
วันนี้สดชื่นดีไหม?
ท่อล่ะ?
สีเหลือง
- ตัวนั้นล่ะ? - เทาเข้ม
ส้ม เหลืองเข้ม
เหลืองเข้มหรือส้มกันแน่?
เหลือง แดง
- นั่นล่ะ? - เขียว
- เปลือกตาล่ะ? - น้ำเงิน
- วันนี้หนาวมากใช่ไหม? - เดี๋ยวก็หาย
อยากจิบกาแฟจัง
ไม่มีเงินสิท่า?
น่ายินดีแท้ๆ ที่ทุกอย่างราบรื่น
งามแท้ๆ!
นมกับน้ำตาลไหม?
ดำ
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่
เขายังชีพด้วยแอปเปิ้ล ขนมปัง ก็อิ่มหนำ
และมันยังเป็นเช่นเดิม
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
ลูกเบอร์รี่ตกใส่มือเขา เหมือนทั่วๆ ไป...
และมันยังเป็นเช่นเดิม
วอลนัทสดทำให้เขาสากลิ้น...
และมันยังเป็นเช่นเดิม
เขาขึ้นเขายอดใด...
ยิ่งใคร่ขึ้นสูงสุดกู่
เขาเข้าเมืองเมืองใด...
ยิ่งใคร่เข้ามหานคร...
และมันยังเป็นเช่นเดิม
เอื้อมเก็บผลเชอร์รี่บนยอดไม้...
ยิ่งอิ่มเอิบใจ...
เฉกเช่นเดิม
ปะคนแปลกหน้ายามใด...
ก็เหนียมอาย
เฉกเช่นเดิม
รอคอยหิมะโปรยแรกเช่นไร...
ก็ยังรอคอยเช่นเดิม
เมื่อเด็กยังเด็กอยู่...
เขาพุ่งกิ่งไม้ปานหลาวใส่ต้นไม้
และวันนี้ก็ยังระรัวเช่นเดิม
"วัตถุโบราณ"
อาคาเซียนสตราสเซอไปทางไหนครับ?
ไปทางโพตส์ดาเมอร์จนถึงไคลสต์ปาร์ค
เลี้ยวขวาที่กรูเนอวาลด์ ผ่านเอลซโชลซ์กับเกลดิตช์
อย่าเลี้ยวขวาที่โกลต์ซ สตราสเซอ ทางนั้นไปวินเทอร์เฟลด์พลัตซ์
ให้เลี้ยวซ้ายก็ถึง
ประตูนี้ให้ทีมงานเข้าครับ
ตัวประกอบเชิญอีกด้าน
อ้อใช่!
ตัวประกอบ
เหมือนนักนี่! มีแต่พวกล่าลายเซ็นทั้งนั้น!
ตำรวจบ้องตื้น!
ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ
- เป็นยังไงบ้าง? - ก็ดี
นึกว่าจะตัวสูงกว่านี้ ไม่รู้ทำไม
- สูงกว่านี้? - สูงกว่านี้
นานแค่ไหนแล้ว?
หลายนาที...
หลายชั่วโมง...
หลายวัน หลายสัปดาห์ หลายเดือน
จนวันตาย!
เดี๋ยวผมจะให้เงินไว้แก้ขัดไปก่อน
ผมมีเงินแล้ว
ผมขายบางอย่างไป
เกราะใช่ไหม?
ใช่สิท่า? ได้เท่าไรล่ะ?
สองร้อยมาร์ค
ถูกโกงแล้วล่ะ แต่เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
ขอบอกอะไรอย่าง ย้อนกลับไปเมื่อ 30 ปี
กรุงนิวยอร์ค
โรงจำนำ ถนนสาย 23 ตัดกับเล็กซ์
ผมได้ 500 ดอลล่าร์
คุณก็...
ใช่
คุณเป็น...
- คุณด้วย? - อ้อใช่
ยังมีพวกเราอีกเพียบ
คุณฟอล์ค ตามหาเสียทั่วเลย เราพร้อมแล้วครับ
โอเค เดวิด เดี๋ยวไป
ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอกนะ
ตกลงจะเอายังไงต่อไป?
มีผู้หญิงอยู่คน
ผู้หญิง! เยี่ยม!
เดี๋ยวก่อน! คุณกะเล่าให้ผมฟังนี่นา!
ผมใคร่รู้...
ทุกอย่าง!
คุณต้องควานหาเอาเอง ยังงั้นถึงจะสนุก
น่านะ มาเรียน ไม่ต้องกลุ้มใจ
เดี๋ยวก็ดีไปเอง
เดี๋ยวส่งโปสการ์ดหอไอเฟลมาให้
เจอกันฤดูหน้า!
ห้ามลืมคณะอาเลอกองเชียว!
หวัดดี อาร์ชี เจอกันปีหน้า!
จูจุ๊บ จูจุ๊บ!
เดี๋ยวส่งของขวัญมาให้ เอาอะไรดี?
เอาชีสกามองแบร์ตไหม?
ตัวเองเป็นใครบอกไม่ถูก ไม่รู้เลยสักนิด
อาจเป็นคนไร้รากเหง้า...
ไร้ปูมหลัง ไร้ถิ่นฐาน
แต่เราก็ชอบแบบนั้น
เราอยู่นี่ เราเป็นอิสระ
จะวาดฝันอะไรก็ได้
เป็นไปได้ทั้งสิ้น
เราเพียงแต่ชายตา...
ก็กลายเป็นมนุษย์อีกครั้ง
ยามนี้...
ณ สถานที่นี้...
ความรู้สึกเป็นสุข...
เป็นสิ่งที่เราได้รับอยู่เสมอมา
- ทำอะไรน่ะ? - นั่ง
เศร้าเหรอ?
- ไม่สบายเหรอ? - ใช่
- เป็นอะไรล่ะ? - อยาก
งั้นเหรอ?
ต้องขมวดสองปมถึงจะแน่น
หิวมั้ง ไม่ก็หิวเหล้า
นางยังไม่ไป คาสซิเอล เรารู้ดี
เราจะตามหานาง
คืนนี้สิ่งสำคัญจะต้องอุบัติ
ยังมีดวงตะวันอีกดวง นอกจากดวงบนฟากฟ้า คาสซิเอล!
คืนนี้ยามดึกสงัด ฤดูใบไม้ผลิจะย่างกราย
ปีกอีกคู่ จะงอกเงยแทนคู่เดิม
ปีกที่จะทำให้เราอัศจรรย์ใจ
กาแฟที่หนึ่งครับ
ผู้หมวดคะ...
คุณรู้แน่ว่าจะตามหาคนยังไงดี
ไอ้รู้น่ะรู้ แต่หาไม่ค่อยจะเจอนักหรอก
คุณตามหาใครอยู่?
- ไม่รู้สิคะ แค่อยากหาใครสักคน - เหรอ ใครล่ะ?
เด็กชาย เด็กหญิง ผู้ชาย ผู้หญิง?
ผู้ชายสิท่า
รู้ชื่อเขาไหมล่ะ?
ไม่รู้?
เขาพักอยู่ไหนรู้ไหม?
- ฉันไม่รู้อะไรเลยค่ะ - ไม่รู้เลย?
เคสนี้ยากเอาการแฮะ
ขอตัวก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์
- โชคดี - ผู้หมวด
ผมมองไม่เห็นก็จริง แต่รู้ว่าคุณอยู่นี่
ผมรู้สึกได้
ผมอยากเห็นหน้าคุณ เพราะอยากพร่ำให้ฟังสารพัดเรื่อง
ผมเป็นเพื่อนนะ
อีกเพลงเดียวเลิก
แต่ไม่เล่าเรื่อง หญิงคนหนึ่งให้ฟังหรอก
ผมจะเล่าเรื่องหญิงคนหนึ่งให้ฟัง
สุดท้ายย่อมจริงจังแน่
ฉันตัวคนเดียวก็จริง...
แต่ไม่ลำพังเลย
เวลาอยู่กับใคร ฉันจะสุขใจทุกคราไป
แต่อะไรๆ ก็แลดูเป็นเรื่องบังเอิญควบคู่กันไป
คนพวกนี้เป็นทั้งพ่อทั้งแม่ฉัน
แต่อาจเป็นคนอื่นได้ทุกเมื่อ
ในเมื่อหนุ่มตาหวานเป็นพี่ชายฉันได้...
แล้วทำไมหนุ่มตาสีเขียว บนเวที จะเป็นบ้างไม่ได้?
ถึงลูกสาวคนขับแท็กซี่จะเป็นเพื่อนฉัน
แต่ให้ฉันกอดคอม้าสักตัวก็ยังได้
ถึงฉันคบกับชาย...
ที่มีรัก...
แต่ก็อาจทิ้งเขา...
ไปคบกับคนแปลกหน้าก็ยังได้
มองฉัน ไม่ก็อย่ามอง
ยื่นมือมา ไม่ก็อย่ายื่น
ไม่
อย่ายื่นมือมา เบือนหน้าหนีไปเสีย
คืนนี้น่าจะข้างขึ้น
คืนไหนก็ไม่สงบเท่านี้แล้ว
ทั้งเมืองไม่มีการนองเลือด
ฉันไม่เคยหยอกเย้าใคร...
และไม่เคยลืมตานึกคิดไปว่า
นี่มันเรื่องจริงจัง
แต่มันก็จริงจังจนได้
แสดงว่าฉันเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
ฉันคนเดียวน่ะหรือที่ไม่จริงจัง?
ยามนี้เราไม่จริงจังกันเลยหรือ?
ฉันไม่เคยว้าเหว่...
ทั้งยามอยู่คนเดียวหรืออยู่กับใครอื่น
แต่สุดท้ายฉันก็ยินดีว้าเหว่
ว้าเหว่ย่อมหมายถึงฉันพร้อมมูลในที่สุด
คืนนี้พอจะเอ่ยได้เต็มปากว่า...
สุดท้ายฉันก็ตัวคนเดียว
ถึงคราวต้องยุติเรื่องบังเอิญกันเสียที
ข้างขึ้นของการตัดสินใจ
โชคชะตามีจริงหรือไม่ ฉันไม่รู้...
แต่การตัดสินใจย่อมมีแน่
ตัดสินใจ!
ยามนี้เราสบโอกาส
ไม่ใช่ทั้งเมืองเท่านั้น...
ทว่าทั้งโลกก็มีส่วนตัดสินใจ
ยามนี้เราเป็นยิ่งกว่าเราสอง
เราจะทำให้บางสิ่งมีตัวตน
ยามนี้เราเป็นตัวแทนของคนทั้งหลาย...
และทั้งสถานที่ก็อุดมไปด้วย...
คนที่ฝันอย่างเดียวกัน
ถึงทีเราตัดสินเกมการเล่นของใครๆ บ้าง
ฉันพร้อมแล้ว
ทีนี้...
ตาคุณบ้าง
ทุกอย่างอยู่ในกำมือคุณแล้ว
ต้องเดินหมากเดี๋ยวนี้...
มิฉะนั้นจะไม่มีวัน
คุณต้องการฉัน
คุณต้องการฉันแน่
เรื่องราวไหนๆ ก็ไม่ยิ่งใหญ่เท่าเรื่องเรา...
เรื่องชายและหญิง
เรื่องนี้จะยิ่งใหญ่...
ซ่อนเร้น...
ยืดหยุ่น...
เรื่องราวของบรรพบุรุษรุ่นใหม่
ดูสิ
ดวงตาฉัน...
ภาพอนาคตอันแน่แท้ของทุกคน...
มันส่องสะท้อนอยู่ในนั้น
เมื่อคืน...
ฉันฝันเห็นคนแปลกหน้า...
ชายของฉัน
ฉันอยู่ร่วมกับเขาได้แต่เพียงผู้เดียว...
เปิดใจให้เขา...
เปิดทั้งกายใจให้เขาจนหมดสิ้น
อ้าแขนต้อนรับเขาโดยดุษฎี...
โอบล้อมเขาด้วยวงกต...
แห่งความสุขร่วมกัน
ฉันรู้ว่า...
ใช่คุณแน่
มีบางอย่างอุบัติขึ้น
มันยังดำเนินต่อไป
ผูกมัดเราไว้
จิรงแท้ทั้งวันคืน
ยามนี้ยิ่งอุดมกว่าเดิม
ใครเป็นใครกันแน่?
เราอยู่ในตัวเธอและเธออยู่รอบตัวเรา
ผู้ใดกันหนอจะเอ่ยได้เต็มปากว่า ตนเคยอยู่ร่วมกับมนุษย์อีกผู้?
ทว่าเราอยู่ร่วม
ยังไม่มีเด็กกำเนิดเกิดมา...
มีแต่มโนภาพที่ไม่รู้จักจบสิ้น
คืนนั้นเราได้รับรู้ถึงความอัศจรรย์ใจ
เธอชักพาเรากลับบ้าน...
แล้วเราก็สมใจ
มันเกิดขึ้นแล้วหนหนึ่ง
หนเดียวชั่วนิรันดร
ภาพที่เรารังสรรค์ไว้ ย่อมติดตรึงเราตราบจนวันตาย
เราจะเก็บงำเอาไว้แต่ภายใน
ความพิศวงสนเท่ห์เกี่ยวกับเราสอง
เกี่ยวกับชายและหญิง...
ได้ทำเราผันไปสู่มนุษย์ปุถุชนโดยบริบูรณ์
ยามนี้...
เรา...
รู้ซึ้ง...
แล้ว...
ถึงสิ่งที่...
ไม่มีเทวดาตนใด...
ล่วงรู้
จงขานชื่อเราให้ทั้งชาย หญิง เด็กๆ...
ซึ่งจะใฝ่หาเราได้รับรู้...
เรา นักเล่านิทานของพวกเขา...
กระบอกเสียงของพวกเขา...
เพราะพวกเขาต้องการเรา...
ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดในโลก
เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว!
โปรดติดตามตอนต่อไป
ขออุทิศแด่เหล่าเทวดาองค์ก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยาสึจิโร่, ฟรองซัวส์ และ อันเดร
ซีเนมาเธค บรรยายไทย